Wczorajszo-nocna złota myśl, zgubiona na cały dzisiejszy poranek, ale szczęśliwie odnaleziona w rejnoach południa – i dobrze, bo złota – tak, wiem że mówiłem.
„ Podejmowanie słusznych decyzji to moje drugie imię... takie z którego rzadko się korzysta...”
I niech przesłanie pozostanie wam obce.



A teraz anegdotka z morałem

Idzie trzech robotników Marszałkowską żwawym krokiem.
Jeden wyrwał trochę do przodu i zaraz dopada go pytanie:
- Ej, Staszek, co Ty tak lecisz?
- Hy yyy nie wiem – odwrócił się z uśmiechem.
- No to tak nie pędź - ja wiem, że Ty ssak jesteś, ale przecież dwunożny – roześmiał się ten który go zaczepił.
Staszek również odpowiedział promiennym uśmiechem. A ja ze swojej perspektywy tak się zastanawiam czy przypadkiem na tym wszystkim nie wyszedł najlepiej ten, który milczał. Pouczające, doprawdy.

Taka o, w sumie to przypowieść raczej – ale ze to z życia wzięta – dzisiejsza, no czy tam wczorajsza, zależy jak kto liczy.



Uff, uratowała mnie nowa Armada...


No to ja wam na zakończenie powiem jeszcze, że płytka Turn Loose the Swans ponuraków z My Dying Bride to dzieło stworzone na bezsenne noce, a już szczególnie dla osób w okresie chwiejnych skłonności depresyjnych…- polecam, deprechomaniacy.


Rzekł.
I Jeszcze mrucząc coś na kształt dobranoc – ze trzy razy, dla pewności – wczołgał się zwinnie do łóżka. A kącik jego ust zasugerował, że naprawdę lubi tą poduszkę...